Buzz
เมนูสุดฮิตจากละครบุพเพสันนิวาส ที่ใช้มัดใจคุณพี่หมื่น กลายเป็นประเด็นร้อนเมื่อมีคนสงสัยว่าเขียนว่า 'หมูโสร่ง' หรือ 'หมูสร่ง' กันแน่
Mytourออนไลน์ได้สัมภาษณ์ ดร.นิตยา กาญจนะวรรณ จากราชบัณฑิตยสถาน เกี่ยวกับประเด็นนี้ โดยระบุว่า การเขียนต้องอ้างอิงตามพจนานุกรมเป็นหลัก ส่วนการออกเสียงในละครจะสั้นหรือยาวก็เขียนตามที่ได้ยิน ซึ่งคล้ายกับปัจจุบันที่คนมักเขียนตามการออกเสียงเพื่อให้ได้อารมณ์ เช่น คำว่า 'เวจ' ที่บางคนเติม 'ไม้ไต่คู้' (เว็จ) ตามการออกเสียงยาว แต่ในพจนานุกรมไม่มี
"ตามพจนานุกรม คำว่า สร่ง ๑ (สะหฺร่ง) น. หมายถึง วิธีการฝังเพชรเม็ดเล็ก ๆ ขนาดเท่าไข่ปลาลงบนพื้นผิวให้ดูโปร่งแสง หรือหากแกะแร่ให้ผิวเป็นเหลี่ยมเพื่อให้เงาสะท้อน เรียกว่า ตัดสร่ง. / สร่ง ๒ (สะหฺร่ง) น. คือ ชื่อของอาหารว่างชนิดหนึ่ง ทำจากหมูสับผสมรากผักชี พริกไทย น้ำปลา ปั้นเป็นก้อนกลม พันด้วยเส้นหมี่ลวก แล้วทอดให้เหลืองนวล รับประทานคู่กับน้ำจิ้ม"
ราชบัณฑิตย้ำว่า ไม่ใช่แค่ละครเรื่องนี้เท่านั้น แต่เป็นเรื่องทั่วไปที่คนคุยกัน ปัจจุบันการออกเสียงสั้นหรือยาวอาจเปลี่ยนไปตามยุคสมัย แต่รูปเขียนที่กำหนดไว้ในพจนานุกรมจะเป็นตัวกลางที่บอกให้รู้ว่า ไม่ว่าคุณจะออกเสียงอย่างไร ตัวเขียนนี้จะเป็นตัวแทนของคำนั้น ๆ นี่คือหลักการสำคัญของการทำพจนานุกรม
"ถามว่าดูไหม ก็ต้องดูสิ (หัวเราะ) คำถามแบบนี้มีคนถามมาเยอะ ไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว บางคนสงสัยว่าทำไมคนเขียนไม่เหมือนกัน เราก็อธิบายว่าเสียงมันออกได้หลายแบบ แต่ถ้าให้ทุกคนเขียนตามเสียงที่ออก มันจะวุ่นวายแค่ไหน ดังนั้น พจนานุกรมจึงทำหน้าที่เป็นตัวกลาง บอกว่าไม่ว่าคุณจะออกเสียงสั้นยาวยังไง เราก็กำหนดให้ใช้ตัวนี้เป็นตัวกลาง"
สุดท้ายขอย้ำอีกครั้ง ไม่ว่าออกเสียงยังไงก็ไม่ผิด เขียนตามเสียงสั้นหรือยาวก็ได้ เวลาพูดจะพูดยังไงก็เรื่องของคุณ แต่เวลาเขียนต้องอ้างอิงตามพจนานุกรม
รู้ไว้ใช่ว่า
พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.๒๕๕๔ ระบุว่า โสร่ง (สะโหฺร่ง) น. คือ ผ้านุ่งแบบถุงที่มีลวดลายต่าง ๆ เช่น ที่ชาวชวามลายูนุ่ง
